Tekens zijn overal

Toen Cas z'n eerste operatie had (het verwijderen van beide nieren) heb ik urenlang voor het ziekenhuis in Leiden gezeten. Bloednerveus en ook ontzettend bang, ik had tenslotte nog maar een paar weken daarvoor mijn dochter begraven. Op dat moment was ik zo gebroken en kwetsbaar, ik had weinig of misschien wel geen vertrouwen meer in het leven. De operatie duurde een goede 5 uur! Dat is heeeeel lang als je in spanning zit. Ik zal eerlijk zijn, er is vaker dan eens door mijn hoofd gegaan wat als ik straks samen over blijf met Isabella. In die 5 uur was er continu een duif bij me, de duif volgde me een keek me heel indringend aan. Destijds vond ik het bijzonder en het gaf me steun maar ik zocht er verder niet teveel achter. Tot ik het boek ''tekens zijn overal'' zag, we moeten er natuurlijk voor open staan en niet te nuchter voor zijn maar mij geeft het zoveel steun nu er al jaren in de lente en zomer iedere ochtend een duif door het badkamer raam me echt aankijkt.